Kitap okuma alışkanlığı olmayan ya da yeteri kadar çok olmayan bir insansanız düzenli bir şekilde kitap okuma alışkanlığı kazandıktan belki de sadece bir 6 ay sonra, 6 ay önce ağzınızdan, kaleminizden ya da klavyenizden çıkan cümlelerinizin çoğundan utandığınızı göreceksiniz bence! İlla ki "düşünceleriniz değişecek" demiyorum. Ufak ufak düşüncelerde de şekillenme, değişme, gelişme olabilir tabii ama kendinizi ifade edişinizden, bakış açılarının genişlemesine kadar pek çok şey değişecek..
"Kendini doğru ifade etmeyi öğrenmek" demek, sayısız detayın daha iyi yönde değişmesi demek; örneğin yanlış anlaşılmalarınızın azalması, kavgalarınızın azalması, streslerinizin azalması, kendinizi daha iyi anlattığınız için kendinizle ilgili bilgilerin size daha çok keyif alarak yapıp, aynı parayı kazanacağınız bir iş verebilecek işverenin kulağına gitmesi, aşık olma konusunda kendiniz için en doğru, en iyi seçimi yapma ihtimalinin artması ve sayısız detayın çok daha iyi olabilmesi demektir. Bütün bu detaylar birleşince hayat eskisinden çok daha anlamlı, dolu, haz verici, pek çok kez gülümserken gözlerinizi dolduracak bir hale gelir bence. Dikkat ederseniz sadece "kendini doğru ifade etmeyi öğrenmek"ten bahsettim ve daha bakış açısının gelişmesi, düşüncelerin gelişmesi, algıların gelişmesi, okuduğunuz kitapların türüne göre edinebileceğiniz ekstra sayısız genel kültür, bilgiye girmiyorum bile..
Eğer kitap okumuyorsanız, şu anda mutlaka, "kitap okuma alışkanlığını kazanmış ve 1 yıldır falan her gün akşam yemeği yer gibi, 15-30 dakikasını kitap okumaya ayıran haliniz"in utanacağı bir haldesiniz! Durumun içindeyken tabii ki algılamazsınız kendinizi o şekilde bence. Etrafınızdaki okuma alışkanlığı olmayanlar da göremiyordur bunu, etrafınızdaki okuma alışkanlığı olanlar da kendinizi eksik ifade edişinizi, düşünce yapınızın darlığını, olaylara ilkokul çocuğu gibi basit açılardan bakmanızı, genel kültürünüzün çok kötü durumda olduğunu, ince esprileri anlayamadığınızı negatif anlamda hiç eleştirmiyorsa ya da az eleştiriyorsa söylemediğinden ya da söyleyemediğindendir (sayısız sebebi olabilir tabii).. Mesela kendimden örnek vermem gerekirse, tabii ki ben de benden çok daha fazla okuyanlara, kendini geliştiren insanlara göre basit kalıyorumdur ama -övünmek gibi olmasın- benden daha az kitap okuyan insanların kendini ifade edişlerindeki kusurları, kitap okumayla, kendini geliştirmeyle ilgili konularda benden daha az zahmete girmiş insanların, kendini geliştirmekle bağlantılı pek çok konudaki kusurunu ister istemez kısa sürede, kolayca algıladığımı düşünüyorum. Başına bir şey geldiğinde onu nasıl bir tepkiyle ifade edişinden, cümlelerine verdiği örnek seçimlerine kadar sayısız parametre var sonuçta.. Bu şunun gibi bir şey: İmla kurallarını iyi bilen biri, yazılmış bir takım cümleler okurken, tüm imla hataları direkt gözüne batar. Okurken hata aramak için değil, herhangi bir amaçla okusa bile, ister istemez tüm imla hataları net bir şekilde gözüne batar. Bunun gibi bir şey..
Gün içinde 15 dakika da olsa (ya da başlarda alışana kadar 5 sayfa, 10 sayfa falan alt sınır koyabilirsiniz, yani sayfa ya da dakika biçiminde) belli bir saatte kitap okuma rutini yerleştirmeye çalışmalı mutlaka, Sayın Kitap Okumayanlar. Örneğin ben tuvalete girdiğim zamanlada ortalama 45 dakika geçiririm ve bu süreyi mutlaka bir şeyler okumak için ya da hiç okumayacaksam bile elimde kalem kağıtla, düşünerek bir şeyler yazmak için kullanma alışkanlığı edindim.
Kitap okuma alışkanlığınız yoksa ve "okumak lazım aslında tabii.. Niyetliyim ama nasıl başlayayım bu işe?" derseniz, şöyle cevap vereyim:
1-İlk iş olarak, büyük alışveriş merkezlerinde kitap reyonuna gitmek ya da kitabevlerine ya da sahaflara gitmek.
2-Raflardaki kategori isimlerine bakıp ("biyografi", "roman", "yabancı", "en çok satanlar/best seller", "mizah", "şiir", "tarih", "öykü", "psikoloji", "kişisel gelişim", "parapsikoloji"... gibi) en ilginizi çeken kategori raflarına yaklaşmak.Yaklaşmak için seçeceğiniz kategori raflarını seçerken mesela kimlerin kitabını, nasıl kitaplar okumak isteyebileceğinizi düşünebilirsiniz. Örneğin aklınıza hiçbir şey gelmiyorsa bile en sevdiğiniz ünlü insanları düşünüp, onlar hakkında yazılmış biyografi (yaşam öyküsü) kitabı var mı, diye "biyografi" bölümüne bakabilirsiniz. Ya da "mizah" bölümüne bakabilirsiniz en basitinden.. Örneğin ben "mizah" reyonuyla bu işe başlamıştım.. İlk olarak Selçuk ERDEM'in "Karikatürler" isimli serisini almaya başlamıştım. Sonra yan raflardaki "parapsikoloji" bölümü, örneğin uzaylılara olan ilgimden dolayı ilgimi çekmişti, "psikoloji" bölümü, kendim ve diğer insanların psikolojileri hakkında düşünmek ve bilgi sahibi olmak çok ilgimi çektiği için ilgimi çekmişti, kişisel gelişim de oradaki kitapların başlıkları ve arkalarında yazan konulardan dolayı ilgimi çekmişti. Ben "aura" diye bir şeyi bu şekilde öğrenmiştim mesela..
3-Orada sıralanmış kitapların başlıklarına ve kapaklarına göz gezdirip, en ilginizi çeken örnekleri elinize alıp, arkasını okuyabilirsiniz.
4-Yanınızda çok para yoksa promosyon bölümü ya da sepeti vardır. Orayı kurcalayabilirsiniz.. 2 Lira'ya, 3 Lira'ya bile çok ilgi çekici kitaplar bulunabilir.
5-Merakınızı çok cezbeden bir kitap seçip, satın almak. Evde o günün akşamında yarım saat ya da 15 dakika televizyon zaplayarak geçireceğiniz vakti, televizyonu kapatarak ya da sesini tamamen kapatarak ("mute" tuşu) koltuğa yayılıp kitabın kapağını açıp, okumaya başlamak. Bazen okuyasınız çok olmayabilir, o zaman 5 sayfa bile olsa, dikkatinizi vererek okumadan kalkmayın bence, bazen de keyifle kaptırıp gideceksiniz ve çok fazla okuduğunuzda başınız ağrımaya başlar hafiften.
Her gün kitabı elinize alıp, okuyup bırakırken hem kendiniz için hem de dünya için, mutlaka yapılması gereken, gerçekten çok önemli sorumluluk ve iyilik yapmakta olduğunuzu düşünüp, küçük bir gurur duyma hissi yaşayabilirsiniz. Ve birkaç ay ya da 1 sene sonra, en basitinden kitap okumaya başlamadığınız dönemdeki MSN yazışma log'larınıza bile baksanız "ben küçük bir çocuk gibiymişim, şimdiki halime göre.. Hatta şimdiki halimi bırak, bildiğin cahilin tekiymişim." diye düşündüğünüzü göreceksiniz bence.
Bence daima kendinizi eksik hissetmezseniz, gelişmeniz mümkün değildir.
***
Mesela isterseniz, bu linkten almak isteyebileceğiniz bir kitap görecek misiniz diye göz gezdirebilirsiniz.. Bahsettiğim kategoriler de solda görülebilir: http://www.remzi.com.tr/
Her birimiz kendi hayatlarımızın başrol oyuncularıyız. Ve benim uğraştığım iş, kişisel dünyanızın dekor objelerini kişisel zevkinize göre, size ucuz bir bütçeyle sağlamaya çalışıyor.
"Kil İşleri" kavramının, tabii ki en temel amaçlarından biri olan kurucusunun maddi geçimini sağlamasının yanı sıra en az bu kadar önemli ve bunun kadar güzel diğer amacı ise: Hayatını, senaryosunu, içinde bulunduğu senaryonun başrolündeki karakteri (yani kendisini) içinde bulunduğu toplumun dayattığı ve iyi bir insan olmak için varolmasına hiçbir lüzum da bulunmayan bir takım çizgileri dikkate almaksızın yorumlayıp, yaşayan ve bu karakterin hayatta sahip olması gereken objelerin de o karaktere uygun olmasını isteyen insanlar görmek. Tabii birinci planda o çizgileri dikkate almaksızın, doğru bir karakteri yaşamak var ve onun objeleri ikinci planda. Ve tabii ki, toplumun genelgeçer çizgileriyle ters düşmeyi övüyorum ama toplumun genel çizgisinde değil de kendi zevkine uygun obje kullanmayı överken asla lüks düşkünlüğünü övmüyorum. Kil İşleri "lüks düşkünlüğü"nü sevmediği için, ürünlerinin fiyatları ucuzdur.
Rock'n roll teması aslında sadece iyi ve doğru bir insan olmaya hizmet eden kültür temalarından biridir. Hayatımın fonuna bir duvar kağıdı rengi seçmem gerekiyordu ve ben de siyahı seçtim, en çok onu beğenip. Rock'n roll budur. İyi ve doğru bir insan olmaya hizmet etmesi gereken bir yaşam temasıdır. (Tabii bu temanın bir çok alt dalı vardır: Death metal, country ya da classic rock gibi...) Ve dolayısıyla Kil İşleri'nin niyeti de doğru ve iyi felsefeye hizmet etmektir, eşitliğe, adalete, nezakete, özgürlüğe hizmet etmektir ve bunu rock'n roll temasıyla yapmaktadır.
Kil İşleri'nin kataloğunda bulunan kurukafa şeklinde bir peçeteliğin görmekten en mutlu olacağı şey, yeni ev açmış bir çiftin kendisine yemeğe gelmiş ve "içim daralıyor sizin siyah duvarlı evinizde" gibi saçma sebeplerle gelenekçi görselliği ve/veya gelenekçi gereksiz adetleri dayatmaya çalışan bir ebeveynin oturduğu sofrada önüne konmaktır. Kilden yapılmış bir nesnenin nasıl rock'n roll ruhlu olabileceğini ve nasıl iyiliğe, doğruluğa, eşitliğe, özgürlüğe, adalete, nezakete hizmet edebileceğini gün geçtikçe somut örnekleri sürekli çoğaltarak göstermeye çalışacağım.
Uyarı: Spoiler içerir. Filmi izlememiş olanların filmi izlemeden önce okumaması gereken bir yazıdır.
***
Aile kutsayıcı mesajı hariç her detayını çok çok sevdiğim film.
Örneğin Charlie'nin fabrika ile ailesi arasında seçim yapacağı sahnede "Ailemi bırakamam" demek yerine "Bu iyi insanları bırakamam" demesi bana göre doğru olan olurdu. Bir insan kendisini dünyaya getiren ebeveynlerini sırf ailesi olduğundan ötürü sevmek zorunda değildir bence. İyi insan olurlarsa sevebilir falan ama ailesi ona karşı cahilce (Örn: Willy Wonka'nın babasının garantici kafalı olup 'şu mesleği değil, bu mesleği yapacaksın' diye baskı yapması) baskılar falan yapıp çocuğunun hayatına tecavüz edip bir köşeye atan ebeveynlerin, çocuğunu gerçekten ensest tecavüze uğratmış ebeveynlerden farkı yoktur! Ve Türkiye'de çoğumuzun ebeveyni budur! Charlie'nin ailesi gerçekten de kesinlikle bırakılmayacak bir aileye benziyor, o ayrı, ama kendisinin hayallerine tecavüz etmeye kerkinen babasıyla ters düşüp, bir şekilde başarılı olabilip, hayallerine ulaşmış Willy Wonka sanki yanlış bir şey yapmışmış gibi, sanki doğru olan babasının dizlerinin dibinde oturup, sıkıcı bir dişçi olmakmış gibi; filmin sonunda babasıyla barışması hiç sevmediğim bir şey. Bir insanın ailesinin baskıcı olmasına rağmen, sırf ailesi olduğu için onları sevmesi milliyetçilğin bir versiyonudur. Ve bir Tim BURTON filminde böyle yanlış bir mesaj olmasını istemezdim. Ama yine de Tim BURTON benim en bayıldığım sanatçılardan biridir. Kendisinin benim kafa yapımla %100 örtüşmesi gibi bir beklentim olmaz tabii..
4.9.2009 - DUVARIN İÇİNDEKİ BİR BAŞKA TUĞLA - Senem YENİGÜN
Uğraşmayın.. Reklem filmi çekmeyin, yazılar yazmayın,kimseye anlatmayın,tartışmayın.. Görmeyin, duymayın, okumayın, aydınlanmayın.. "Teğet" deyin,"Türban" deyin, gaza gelin.. Kimse aydınlanmadı şimdiye kadar.. Aydınlananlar öldü! Sadece yaşayın; okula gidin ,başarılı olun,işe girin ,para kazanın,evlenin,çocuk doğurun,büyütün, mülk sahibi olun,ölün.. Düşünmeyin; az önce yazanları yapabilmek için düşünmeye gerek yok.. Arada bir çevrenize bakın.. Yaşam tarzı farklı olanlara sövün.. Ama öyle 'ananı sikeyim' şeklinde deil.. "Ayıp, pis çocuk-kaka çocuk" şeklinde.. Bu kadar.. Telaşa mahal yokmuş değil mi.. Çünkü bu kadar yapacağın, başka bişi yok.. Bi' de din var; birine iyilik yapmaktaki amacınız acımak değilde, allaha yaranmak oluyor.. Ama iyilik aynı, yani o da o kadar zor değil...
Müslümanlığınızı, Türklüğünüzü, dinlemekten en hoşlandığınız müzik türlerini, tuttuğunuz takımı (veya 'bir futbol takım tutma gerekliliği' fikrini), prensiplerinizi, okuduğunuz ya da okumadığınız kitapları, askere gitmeyi, üçüncü cinslerle arkadaşlık kurmaktan kaçınmayı, 'delikanlılık kuralları'nı, namusu, sevilen ve benimsenen bir insanı korumak adına onun evcil bir hayvanınız gibi davranmanın ne kadar doğru olduğunu, okuldaki tüm erkek öğrencilerin kısa saçlı olmasının size garip gelmeyişi ve daha beyninizdeki sayısız kuralı, alışkanlığı, kişisel seçimlerinizi; düşünerek, sorgulayarak, en doğrusunun o olduğuna karar vererek bizzat siz mi seçtiniz? Yoksa küçüklüğünüzden beri üzerinize bunu birileri (bazen ebeveyn, bazen devlet, bazen akrabalar, bazen diğer insanlar) mi giydirdi?
Kendi seçimlerinize eyvallah; ama birilerinin sizin üzerinize giydirdiği her şeyi dürüstçe didik didik sorgulayıp, en doğrusu üzerinizde olansa devam etmeli, üzerinize yapıştırdıkları şeyler yanlış ise, onları cesurca söküp kimi zaman hayatınızı, kimi zaman konforunuzu, kimi zaman ilişkilerinizi tehlikeye atıp ve gerekirse bazen onlardan vazgeçip en doğruları, en iyileri seçmeli ve yaşamalısınız bence. Bu tüm insanlar olarak hepimizin sorumluluğudur bence. Her şeyin en doğrusuna ulaşmayı ve tamamen iyi ve en doğru bir insan olmaya çalışmayı denerseniz, kararlı bir şekilde vazgeçmeden ilerlerseniz, çok tehlike atlatıp, çok macera yaşayıp, bazen büyük yaralar da alabilirsiniz ama sonuçta yine yanınızda muhteşem arkadaş ve arkadaşlıklarınızın mevcut olduğunu, dürüstçe sorgulayıp, düşünüp 'iyi' bir insan olma yolunda ilerleken, sırf zamanında başınıza zorluk geldiğinde vazgeçmediğiniz için, 'yapılamaz' denilen bir sürü şeyi yapabilmiş olduğunuzu ve daha bir sürüsünü de yapmaya doğru yürüyor olacağınızı göreceksiniz bence.
Kendinize karşı dürüstçe düşünmelisiniz bir an önce veya zaten düşünenler de hayatları boyunca düşünüp, kendilerini geliştirmeye devam etmeli bence.
Saygı & Sevgi. Bora "Moröküz" Şahinkara, 04.09.2009
Sanki içgüdüsel bir şekilde çok küçükken, filmlerde falan tuvalette gazete okunan sahneleri henüz görmediğimden ve gerçek hayatta da etrafımda hiç bu davranışı sergileyen insan görmediğimden, ilk zamanlar tuvalette canım sıkıldığı için deterjan kutularının üzerindeki en küçük yazılara kadar okurdum hep. Bu gittikçe vazgeçilmez bir hal almıştı sonra.. Her girdiğimde harıl harıl deterjan kutularına uzanıp, okuyordum.. Sonunda tuvalete dergi, kitap gibi şeyler götürme fikri aklıma gelmişti. Ve artık yıllardır, tuvalete yanıma okunacak bir şeyler ve bir kalem-kağıt almadan (neredeyse tamamını tuvalette yazdığım birkaç şiirim vardır) girmem.
Herhangi bir hastalığım olmadığı halde tuvalette yarım saat ila 45 dakika arası vakit geçiririm ve o ortamın iyi konsantre olmak için çok güzel olduğunu düşünürüm. Bu süreç içerisinde bir şeyler okumayı çok severim ve faydalıdır da bence. Hem de o tuvalet yapılarak geçirilmesi gereken zamanın bu şekilde son derece kaliteli bir şekilde kullanılmış olduğunu düşünmekteyim.
Ve yıllar sonra, kapağında bir deterjan kutusu olan o müthiş kitapta Yılmaz ERDOĞAN'ın hangi satırlarını okuyup da, sevdiğim eserde, takdir ettiğim dünyalarda kendimden parçalara rastlamanın verdiği keyifle gülümsemişim, bakalım (Umarım telif hakları konusunda yanlış bir hareket yapmıyorumdur):
"Gayet iyi biliyorum ki siz de benim gibi, tuvalete biraz da kültürel ihtiyacınızı gidermek için giriyorsunuz. Gerçi son dönemde sağanak halinde üretilen haftasonu ekleri bütün tuvaletleri kuşatıp ülkenin entellektüel hayatına ağır bir darbe indirdi ama yine de hiç yoktan iyidir. Çünkü okunacak bir şeyin olmadığı tuvaletlerde kitap kurtlarının çektiği eziyeti ben bilirim. Bu yüzden mesela ben Omo'nun hangi fabrikada ve hangi kimyasal bileşimlerle üretildiğini de bilirim. Listelerde yer almasa da en çok okunan yapıtlar arasında deterjan kutuları önemli bir yer tutmaktadır." (Yılmaz ERDOĞAN - Hijyenik Aşklar)
1988'de, Konya'da doğmuştur.. Seyit Şanlı Anadolu Teknik Lisesi'nde, elektronik bölümünde dört sezon okuyup,diplomayı henüz alamamıştır. Şu anda açık öğretim ile sorumluluk derslerini verip Güzel Sanatlar Fakültesi'ne girmeyi planlıyor. Kilden tasarımlar yapıp satmakta ve müzik ile uğraşmaktadır.
