Küçüklüğümden beri yaşadığım çevre (ailem, okulum,...) Atatürk'ü bir kahraman, hatta süper kahraman, insan ideası, sevilmemesi düşünebilemeyecek bile olan insan olarak tanıttı. Düşmanlarının bile sevdiği falan filan... Sonra hem Türkiye'den ve Türk olan ve hem de Atatürk'ü sevmeyen insanlar görmeye başladım yavaş yavaş.. Bu ilk zamanlarda çok şaşırtıcı geliyordu tabi, 'Antıkabir'de nöbetçilik yapan askerlerin kıpırdaması' gibi olağandışı geliyordu.. Küçükken tarafsız bir şekilde bakıp, Atatürk'ü sorgulamak aklıma gelmiyordu tabi.. Atatürk'ü sevmeyenler de 'Türkiye'nin düşmanı' olarak gösterildi. Ve çocukluğumun kara listesi oluşmuştu; büyükler tarafından maddeleri konan.. Atatürk'ü sorgulamadan, etmeden direkt 'insan ideası' kabul etmek, her şeyini doğru kabul etmek şöyle dursun; o kadar inanılmaz şeyler yapmıştı ki, onun gibi olmak değil; onun yanına bile yaklaşabilmek bir onurdu, etrafımdaki insanlar için..

Büyürken, Atatürk sevilen, saygı duyulan bir lider olarak bir kenarda duruyordu ve hayattaki diğer pek çok konuda fikir, tavır sahibi oluyordum yavaş yavaş.. Dünyaya inmiş bir uzaylı gibi gördüğüm her şeyi o derece objektif bir şekilde anlamaya ve iyi veya kötü olduğuna karar vermeye çalışıyordum. Mesela, insanları dış görünüşüne göre yargılamanın kötü bir şey olduğunu anladım. Dünya üzerinde (çocukkenki çevremdeki gibi) sadece İslam dinine mensup insanlar olmadığını, din ve Tanrı konusunda her türlü, çeşitli çeşitli tavırlar olabileceğini öğrendim ve insanın iyi veya kötü olmasının seçtiği dine bağlı olmadığını sonradan öğrendim. Dış görünüşünde az görülmüş (yeşil saç gibi) veya daha önce hiç görülmemiş motifler barındırmanın kötü kalpli, katil, tecavüzcü ya da hepsinin cinsel tercihininin farklılığını vurgulamak için böyle görünmediğini öğrendim. Cinsel tercihin toplumun genelinden farklı olması ve kendi cinsleriyle seks yapmak istenmesinin kötü ve zararlı bir kişiliğe sahip olduğu anlamına gelmediğini öğrendim. Seks yapmanın aslında ayıp bir şey olmadığını öğrendim. Kendi doğduğum ülkede doğmayan insanların, benim ülkemde doğan insanlardan hiçbir aşağılık özelliği olmadığını öğrendim. Ve son olarak kendimin, bazı kesimlerle ve çoğu saçma Türk örf ve adetleriyle, ve bu adetlerin mantıksız olduğunu kabul edip, yapmayacak cesareti olmayan (cahilleri sinirlendirmek hayatını tehlikeye atmak demektir) ve devam ettiren milyonlarca nüfusa sahip bir kitleyle karşıt fikirli olduğunu farkettim.

Tam zıttında görüşe sahip olduğum kesimlerden birini şöyle tanımlayayım: Dinine bağlı; dininin kitabını okumakla yetinmeyip, peygamberin olduğu iddia edilen sözlerle donatılmış kitapları okuyup, peygamberin yaşam tarzını örnek alacak ve onun taklit edilebilecek her ayrıntısına 'sünnet' diyecek kadar dinini seven; peygamberin söylemediği şeyleri söylemiş gibi yazan, yapmadığı şeyleri yapmış gibi yazan, dinin resmi kurallarında olmasa bile kendi organlarından örfler, adetler, kurallar uydurup bunları peygamberlerin de yaptığı yalanını söyleyip, bir dini yaşam tarzı yaratan ( bu yaşam tarzının seviyeleri var: şeriatçı, muhafazakar, daha az muhafazakar, vs.) ve dini yaşam tarzına uygun yaşamayan toplumların huzuru hiçbir zaman bulamayacağını iddia eden kişiler.. 'Dini kurallar' da değil; o dinin adı altına sokulmuş, suni, katı, zavallı bir yaşam tarzının mantıksız kurallarını devletin yasaları haline getirip, tüm vatandaşların o kurallara bağlı olarak yaşatıp, o ideolojiye (buna 'din' diyorlar ama değil; 'din' başlığı altına sokulmuş iğrenç bir ideoloji sadece) göre huzurlu bir ortamda yaşadıkları bir devlet de, onların beyninde ideal bir devlet..

İşte bu kitlenin mantıken Atatürk'ü sevmemesi gerekir. Çünkü, Osmanlı Devleti, onların istediği ideale yakın bir devletti. Dini şeyler falan... Yıkılacak duruma geldi, savaş yılları ve Atatürk Osmanlı Devleti'ni, en son "Kurtuluş Savaşı"ndan sağ çıkardı ve aynı zamanda çok kitap okuyan, derin düşünen, özgürlükçü kişiliğinin doğrultusunda, yeni ismiyle kurduğu devlette eski saçmalıkları yıkıp, çok daha insani bir özgürlük seviyesi getirdi.. Bunu yıllar içinde, vefat edene dek yaptı. Tabi ki, huzurun ancak dinine ve 'dindarlık' adı altına sokulan katı-saçma kurallara bağlı yaşam tarzında olduğunu düşünen kesim, Atatürk'ün sayesinde bayanların etek giyebildiği bir seviyeye çıkan ülkeyi beğenmeyeceklerdi. İşte küçüklüğümde bana inanılmaz bir kahraman gibi anlatılan Atatürk'ü bile 'sevmeyen' insanlar bu insanlardı meğerse..

"Muhafazakarlar, herkesin kendisi gibi olduğu bir ülke istedi - Atatürk, daha özgürlükçü bir ülke yarattı - muhafazakarlar da Atatürk'ü sevmedi" resmini anlatmak istedim. Bir de sonuç olarak konuyu bağlamak istediğim bir yer olacak: Birinci paragrafta anlattığım insanlar gibi Atatürk'ün insan olduğunu unutup putlaştıran bir zihniyet de olmadım. "Atatürk'ü sevmeyen muhafazakar"ın karşısında "Atatürk'ü putlaştıran cumhuriyetçi" de değilim! Atatürk, kulağını deldirip, küpe takmadı yaşamında. Ama belki de benim kadar özgürlükçüydü!.. Bunu iddia etmiyorum; sadece tahmin ediyorum.. Ama bir çok Atatürkçü benim kadar özgürlükçü değil. Ama kulağını hiç deldirmemiş Atatürk benim kadar özgürlükçü olabilir diye tahmin ediyorum (bilerek ikinci kez söyledim). Atatürk bir ülkeyi aldı, çok ileri bir zihniyete taşıdı koca bir ülkeyi ve ekledi: "Beni geçmelisiniz!".. "Gençler ülkeyi daha da ileri taşımalı" gibilerinden sözler söyledi yani.. Yani "beni geçmelisiniz" dedi. Ben şahsen şu anlamın çıkabileceğini düşünüyorum (benim söylediğim anlam çıkarsa bu çok mantıklı olur bence) : "Bu ülkeyi eskisinden çok daha iyi bir özgürlük seviyesine taşıdım. Ama bu seviye daha hala olması gereken yerde değil; siz olması gereken yere taşıyın; benim bıraktığım yerde kalmayın. Benim 1938'e kadar sınırlı bir vaktim vardı. Bu yüzden yapabildiğim kadar iyi bir noktaya getirdim ama daha iyi bir noktada olması gerekir." Atatürk'ü putlaştırmak, onun 1938'e kadar getirdiği seviyeyi ilerletmek değil; o seviyede tutmaktır ülkeyi. Atatürk'ü sevmeyen 'karşı devrim'cilerin özgürlük seviyesini aşağıya çekme, Osmanlı Devleti dönemini yaşatma (Ya da İran gibi bir şey işte...) isteğine karşı olanlar da miting alanlarında Atatürk'ü ve onun yaşamında Türkiye Cumhuriyeti'ni kurup, ülkeyi özgürleştirme devrimini savunduklarını söyledi çoğu . Ben daha da radikal olup: "Atatürk'ün 20'li-30'lu yıllarda getirdiği özgürlüklerin tekrar yok olmasını ve eski iğrenç, katı bir düzene geçilmesini isteyenlere karşı Atatürk'ün zamanında getirdiği özgürlüklerle karşı durmaktan ziyade, çok daha yüksek bir seviyede bir zihniyetle karşı tavır koymak (tıpkı Atatürk'ün istediği gibi bence)" fikrini kesinlikle çok daha doğru buluyorum. Yani şu: "Siz fraktan hoşlanmayıp, herkese çarşaf mı giydirmeye zorlamak istiyorsunuz? Biz yeşil saçlıyız?!"