Filistin'de bugünlerde dışarıdan bakıldığında ağır bir dram filmi gibi gözüken o atmosferin içinde günlerini geçirmek zorunda olan ("günler" ne kelime aslında, her saniyeyi korkuyla, acıyla, saya saya geçiriyorlardır ya...) insanlar Türkiye'de, onları, isteyenin en azından savaş bitene kadar isteyenin ise ömür boyu oradan misafir kabul etme fikri var..   
 
     Savaşın içindeki insanlar şu anda yaşamak için en temel ihtiyaçlarını karşılayamaması bile bir yana; bütün bunlar bittiğinde onu yaşamış insanları büyük çoğunluğu artık hayatları boyunca atlatamayacakları ve hayatlarını cehenneme çeviren psikolojik travma sahibi olacak ve olmakta ve oldu... Kimbilir kaç kişinin "onsuz yapamam" dediği yakını vefat etti ve bunu yaşamayanlar ise her gün bunu yaşamanın inanılmaz korkusuyla, inanılmaz stresiyle uyuyor ya da uyuyamıyor. Empati için oturduğunuz evin balkonundan baktığınızda şehrin üzerine bombalar yağdığını, "onsuz yapamam, o ölmesin ben öleyim" dediğiniz insana günler boyunca bu korkunç ortamda ulaşamadığınızı, peki ya tüm bunlar bittikten sonra, sağ kaldığınızda "ben hayatımın sonuna kadar ne yaparım, hayatımdaki sayısız ayrıntının paramparça olduğunu görerek nasıl yaşarım, nereye giderim, bunları unutmam ve gülümseyebilmem için ne kadar zaman geçmesi lazım" gibi sayısız sorunun cevabını bilmediğinizi ve tüm bunlar bittikten sonra hayatta kalmak "şans" mı, "şanssızlık" mı diye sorguladığınızı, içinde bulunduğunuz günlerde de; nereden yemek bulacağınızı, cebinizde para olsa bile gideceğiniz bakkal acaba yerinde durup durmadığını, evinizde mi durmalısınızı yoksa sığınakta mı geçirmelisinizi, banyo yapmayı, tuvalet yapmayı, geçmişte sık sık "Ben her zaman sizin yanınızdayım. Korkmayın" diye sarıldığınız eşiniz ve çocuklarınızı nasıl yaşatabileceğinizi, hayal etmesi bile zor sayısız trajik soruyu düşündüğünüzü  düşünebilirsiniz bence...

     Konuyu bağlamak istediğim yer girişte bahsettiğim fikir ile ilgili. Türk devleti barıştan yanaysa ve belki de şu anda düşünemediğim bir takım ayrıntılar da (uluslararası ilişkiler, antlaşmalar, vs. ) sorun teşkil etmeyecekse böyle bir girişim mutlaka ve mutlaka yapılmalı. Devlet olmazsa bile bunu yapabilecek sivil örgütler bir an önce çalışmalara başlamalı bence. Filistin'li insanların, gönüllü Türk ailelerinin yanına kabul edilmesi ve tercihen savaş bitene kadar ya da ömür boyu ihtiyaçlarının karşılanması fikri ile ilgili devletle ilgili ya da sivil olan kaç kişi veya kuruluşa bu konudan bahsedebileceğim mail atabileceğim varsa, onların kimler olabileceğini düşünüyoruz. Fikri olanların yönlendirme konusunda yardımlarını rica ediyorum. Bu fikirden kimlere bahsedebileceğim, hangi adreslere mail atabileceğim ya da görüşebileceğim konusunda fikri olan herkesten rica ediyorum.

    Bu yazıya yorum olarak yazılabilir ya da morokuz@gmail.com adresine mail atılabilir. Şimdiden çok çok büyük teşekkürler ediyorum.

Not:
Fikir annesi: Gülen ERGÜN
Yazının görseli ise Türk heavy metal grubu Pentagram'ın, 2007'de verdiği bir konserden Tarkan GÖZÜBÜYÜK'ün tişörtü ve fotoğrafıdır.