Rock, muhafazkarlar için direkt 'kötü' bir kavramdır. Çünkü sorgular ve kafasına uymayan her kavramı reddeder. Bu da muhafazakarların "isyankar" ve "kötü" diye nitelendirmesine; yani muhafazakarlara göre "şeytani" bir kavram olmasına yol açar. Bu, muhafazakarların "rock"ı şeytan ile özdeşleştirmesidir.

Bir de "rock"ın kendi kendini siyah ile, şeytan ile özdeşleştirmesi vardır ki bu da bence şundan gelen sembolik bir tavırdır: Kendini 'normal', 'sıradan', 'iyi', 'olması gereken', 'uysal', 'melek' olarak gösterenlerin nedense hep beyaza da 'iyi', 'temiz', 'saf' gibi sembolik anlamlar yükleyip, bunları giyip, kendilerinin iyi ve doğru yolda olduğunu vurgulama niyeti taşıdığını ve 'şekilci' olduğunu görmüşümdür. Ve kendine benzemeyeni "Kendi iyiliği için doğru yola davet etme" adı altında yok etme, öldürme, ezme, işkence etme durumlarına kadar giden saygısız bir çaba içine (çok çok değişik, hayatta bir sürü konuda bu düşünce yapısını gösteren örnekler vermek mümkün ama bir şeyleri daha kolay hayal edebilmeniz için hemen aklınızda orta çağda avrupa'daki muhafazakar din adamlarını akıllarınıza getirebilirsiniz; konuya ilişkin basit bir örnek prototip olarak yani.. ) girenlerin beyazlara bürünerek, sade, basit bir saç-sakal traşı, sade kıyafetler giyinerek kendini 'doğru', 'normal' göstermeye çalışmasını, 'doğru'nun ne olduğunu şekilcilikle, kısıtlamalarla 'empoze' ederek öğretmeye kalkışılmasını kabullenemeyecek; 'düşünmeyi', tartışmayı, sorgulamayı seçecek 'insan'lar da olacaktı dünyada tabi ki.. "Rock" müziğin yüzünde korkunç bir maske olmasının, korkunç-gürültülü çığlıklar atmasının mantığı şudur bence: "Eğer siz kendinizi 'iyi' diye tanımlıyorsanız, eğer siz 'melek'seniz; o halde biz de şeytanın önde gideniyiz!".. Yani diyor ki; siz kötü niyetli, baskıcı, bilmemne insanlar olarak bizleri 'beyaz'ın bu olduğuna ilişkin kandırmaya çalışıyorsanız; biz de buna inanacak kadar sığ olmadığımız tavrını siyah görüntüye bürünerek gösteririz. "Biz, kendini melek gibi göstermeye çalıştığı için, "iyi" olduğunu empoze edercesine beyaz giyinen sahtekar insanlar gibi olmadığımızı gözlerine sokarcasına; büyük bir zevkle siyah, korkunç, şeytani, gösterişli, ayrıntılı giyiniyoruz" tavrı..

Melek buysa şeytan benim..

Sonuç olarak muhafazakar bir gazetede yazan "Şeytan rock müziğin kalbinde" cümlesinin doğruluğu hakkında söyleyebileceğim şudur: Eğer kafasında takke ile dolaşıp, etrafına kendilerine göre "iyi" olan şeyleri empoze!!! eden bu insanlar melek ise bu cümle de doğrudur..

Beyazlar kendini "iyi" gösterip, aslında hiç de iyi olmadıkları için; kendilerinin iyi falan olduğunu iddia etmeyen ve hatta kendini 'iyi' gibi göstermeye çalışan beyazlarla alay edercesine tam aksi bir şekilde şeytani bir duruş sergileyen ve 'aslında beyazlardan çok daha iyi olan' siyahlar ortaya çıktı..